א בריוו געשריבן פאר איין און דרייסיג יאר דורך א פינף-יעריגן וואס האט זיך אליין אויסגעלערנט זיך צו שפריצן, אז זיינע עלטערן זאלן זיך נישט דארפן אפגעבן מיט אים. וואס ווערט באשלאסן אין די ערשטע וואך נאך א דיאגנאז, און דער קלאס וואו אן איִנגל איז אויפגעשטאנען ווען קיינער האט זיך נישט געריכטעט.
Four letters. A member of 63 years who wants a triple pump. A reader who found out there is nothing wrong with her. And a woman who spent forty years keeping her weight under control, until type 1 arrived and the pounds started climbing anyway.
פיר בריוו. א מעמבער מיט 63 יאר וואס וויל א דרייפאכיגן פאמפ. א לייענערין וואס האט אויסגעפונען אז עס איז גארנישט נישט גוט מיט איר. און א פרוי וואס האט פערציג יאר געהאלטן איר וואג אונטער קאנטראל, ביז טייפ 1 איז אנגעקומען.
A mother writes that her son lost 14 lbs before diagnosis and has gained back 24 in the three months since. Two full posts on weight, and we never discussed the weight a person loses on the way to a diagnosis — or what happens when it comes back.
א מוטער שרייבט אז איר זון האט פארלוירן 14 lbs פאר די דיאגנאז, און אין די דריי חדשים זייטדעם צוגענומען 24. צוויי פולע פאסטן איבער וואג, און מיר האבן קיינמאל נישט גערעדט איבער די וואג וואס מען נעמט אראפ אויפן וועג צו א דיאגנאז.